Moordlunch

Op zondag 22 maart 2009 was het dan zover: het moordspel in hartje Amsterdam. Een paar dagen van tevoren had iedereen thuis al een klein stukje informatie gekregen over welke rol je in het spel zou spelen en welke relatie je had tot een of meerdere andere spelers. Om half twaalf verzamelde iedereen zich in het Beurscafé op het Beursplein alhoewel dat nog bijna mis dreigde te gaan. We zaten achterin met duidelijk de map als herkening op de tafel, maar het bleek dat de ober iemand had weggestuurd toen ze vroeg naar onze groep. Even paniek, want iedereen had een rol en omdat zich al iemand een dag tevoren had afgemeld was er geen reservespeler meer, dus het was zaak dat we haar snel konden terugvinden. En je zal het altijd zien, net op dat moment lukte het niet om telefonisch contact met haar te krijgen. Gelukkig was ze toch weer teruggekomen naar het café zodat we het spel met z'n tienen konden spelen.

Grappig genoeg had iedereen zijn of haar eigen naam gehouden in het spel, dus de persoon die ik van naam kende door de informatie vooraf had ik al snel getraceerd. Jacqueline en Willem zaten direct helemaal in hun rol als inspecteur en voormalig rechterhand van de vermoorde maffiabaas Tony B., maar de rest had er nog wat moeite mee. We wisten niet van iedereen wie wie was en welke rol zij of hij toebedeeld had gekregen en wat er precies van je verwacht werd. In ieder geval was één van ons de moordenaar, maar wie? Nadat iedereen zijn thee en koffie op had werd het rond het middaguur tijd om op stap te gaan. Het was gelukkig heerlijk droog en zonnig, dus prima weer om lekker rond te lopen.

Buiten voor het café nam Jacqueline als inspecteur het woord en kreeg iedereen een aantal teksten uitgereikt met dialogen die je op bepaalde lokaties zou moeten voeren. De eerste stop was op het plaats delict voor een vuurwerkwinkel (die daar dus ook echt zat)en begon het verhaal vorm te krijgen. Iedereen luisterde in opperste concentratie toe, want je wil natuurlijk niet iets missen van het verhaal en alle mogelijke aanwijzingen. En daarbij moest je ook nog opletten wanneer je zelf aan de beurt was. Vanaf de vuurwerkwinkel waar de winkeleigenaar zijn praatje hield, hebben we kriskras door het Wallengebied gelopen langs alle plekken die iets met de zaak van doen hadden. Zo maakten we kennis met de weduwe van de vermoorde maffiabaas en haar dochter, een concurrerende maffiabaas uit Amsterdam, de vrouw van de groentewinkel, een pandjesbaas met onfrisse zaakjes, de geheime dochter van de maffiabaas  en haar moeder (mijn rol).

En elke keer op elke plek was het opletten geblazen bij de dialogen die gevoerd werden. En ook niet altijd makkelijk, want wat is het ongelooflijk druk en rumoerig in het Wallengebied op een zondagmiddag. Veel van de roodverlichte ramen waren dan ook in gebruik en het barstte van de toeristen en dagjesmensen in al die kleine en smalle straatjes. Het voelde in ieder geval helemaal Appie Baantjer aan. Gelukkig liepen we ook door het rustige (en mooiste) gedeelte van de recht- en kromboomsloot tot aan het huis van de pandjesbaas op de Prins Hendrikkade tegenover Nemo waar het wel erg winderig was en weer terug naar de Nieuwmarkt. Tegen de tijd dat we op Nieuwmarkt aankwamen had vrijwel iedereen wel een motief en was in de gelegenheid geweest om de moord te plegen. Tijd voor de lunch in De Waag! En ook om even uit te rusten van de inmiddels flinke wandeling die we al achter de rug hadden.

Tijdens het tweede gedeelte gingen we de andere kant op vanaf de Nieuwmarkt richting Spui en de Nieuwezijds Voorburgwal waar we voor het pand van de notaris ook nog bewijsstukken te zien kregen. Inmiddels geheel verward en vermoeid door alle verhaallijnen, alle intriges, de fikse wandeling en nieuwe ontwikkelingen keerden we terug naar het Beurscafé. Onder het genot van een drankje namen we de zaak gezamenlijk nog eens door en werd er door iedereen nog een verklaring afgelegd. Het venijn zat hem in de staart: in één van de slotverklaringen zat de oplossing van de zaak.

Sommige deelnemers hadden totaal geen idee meer van wie het nou gedaan had en anderen hadden wel weer zo hun verdenkingen, maar konden die niet hard maken op basis van de bewijsstukken. Zo blijkt maar weer, rechercheren is een vak. Het was in ieder geval leuk om te doen, zeker omdat iedereen een eigen rol had en dus ook gemotiveerd was om actief mee te doen!